date
- 22.05.2026
seminar
Nadia Valavani “Discussion with Nadia Valavani on her book “Th. N””
Theta-Ni, however, was above all a Morse code of the walls. Almost all of us would “knock it out” after “I love you,” instead of goodbye. Under conditions of detention it said everything: “T.N. – We shall win!” From the global victory of socialism to our own intimate victory over those who held us captive and tortured us for “confessions” and “denunciations,” for the “renunciation” of communism and of our very humanity, T.N. became our shared acronym—an acoustic signal of recognition among us: they might have controlled our bodies, but our lives were still governed only by us.”
At the centre of this chronicle of the “children of February,” half a century later, stands an interview on the five and a half months of interrogation on Mesogeion Street and a brief pre-trial detention in Korydallos Prison. The interview was given by Nadia Valavani two decades earlier to the physician Angeliki Sotiropoulou, the hidden “Pasionaria” of the “February strike” (1974), the most devastating of the blows suffered by the KKE, KNE, and Anti-EFEE during the dictatorship. It involved hundreds of arrests and five months of interrogation under torture on Mesogeion Street, where the notorious headquarters of Bouboulinas Street had been relocated (1971–1974), alongside a new cohort of “rising stars.”
An initially oral, experiential interview for SFEA ’67–’74 was, twenty years later, revised and supplemented with inserted texts drawn from “difficult” archival sources of historical research: the file of the General Security Police on Nadia Valavani (1974–1981)—among the 2,110 files rescued from the burning of 17 million dossiers in 1989; the case file of the Extraordinary Military Tribunal of Athens concerning “the children of February”; documents from the League for Democracy in Greece, the British Embassy in Athens, and the Foreign Office; and oral history testimonies from people who were never once asked to account for their own lives.
Against the backdrop of ongoing attempts to revise modern history, and in light of developments in Palestine, the author seeks to document historically the enduring significance of liberatory youth resistance in the struggle to transform the world. A transformation which, under conditions of climate collapse, technological revolution, systemic barbarism, and genocide in Gaza, appears more distant than ever—while at the same time never having been more urgently necessary.
«Κάποια απ' αυτά τα µηνύµατα (που αφήναµε η µια για την άλλη στο καλάθι µε τα σκατόχαρτα της τουαλέτας) τα ενσωµάτωσα, Αγγελική, στο ποίηµα «Αδερφούλα, θυµάσαι», που έγραψα και σου αφιέρωσα στα εικοστά µου γενέθλια, µέρες όλοι µας ελεύθεροι. Το Θ.Ν. είχε γίνει τότε η υπογραφή µας...
Το Θήτα Νι ήταν, ωστόσο, πριν απ’ όλα µορς των τοίχων. Το «κτυπούσαµε» σχεδόν όλοι µετά το «σαγαπώ» αντί για αποχαιρετισµό. Σε συνθήκες κράτησης τα έλεγε όλα: «Θ.Ν. – Θα νικήσουµε»! Από την παγκόσµια επικράτηση του σοσιαλισµού µέχρι τη δική µας προσωπική νίκη απέναντι σε όσους µας κρατούσαν δεσµώτες και µας βασάνιζαν για «οµολογίες» και «καρφώµατα», για «αποκήρυξη» του κοµµουνισµού και της ανθρωπιάς µας, το Θ.Ν. ήταν το δικό µας αρκτικόλεξο, το ακουστικό σήµα αναγνώρισης ανάµεσά µας: Αυτοί µπορεί να ελέγχανε το σώµα µας, τη ζωή µας όµως την κουµαντάραµε ακόµα µόνο εµείς!»
Στο επίκεντρο αυτού του Χρονικού για «τα παιδιά του Φλεβάρη» µισόν αιώνα αργότερα βρίσκεται µια συνέντευξη για τους πεντέµισι µήνες ανάκρισης στη «Μεσογείων» και σύντοµης προφυλάκισης στον Κορυδαλλό, που είκοσι χρόνια πριν «πήρε» από τη Νάντια Βαλαβάνη η γιατρός Αγγελική Σωτήρη, η κρυφή Πασσιονάρια του «χτυπήµατος του Φλεβάρη» (1974), του συντριπτικότερου απ’ όσα δέχτηκαν ΚΚΕ, ΚΝΕ και Αντι-ΕΦΕΕ στη δικτατορία. Με εκατοντάδες συλλήψεις και πεντάµηνη ανάκριση µε βασανιστήρια στη «Μεσογείων», όπου µεταφέρθηκε (1971-1974) το γνωστό «επιτελείο» της «Μπουµπουλίνας» µαζί µε νέους αστέρες.
Μια αρχικά βιωµατική συνέντευξη για τον ΣΦΕΑ ’67-’74, είκοσι χρόνια αργότερα «διορθώθηκε» και συµπληρώθηκε µ’ εµβόλιµα κείµενα χρησιµοποιώντας «δύσκολες» πηγές ιστορικής έρευνας: Ο «φάκελος» της Γενικής Ασφάλειας για τη Νάντια Βαλαβάνη (1974-1981) – ανάµεσα στους 2.110 που σώθηκαν από την πυρά 17 εκατοµµυρίων «φακέλων» το 1989. Η Δικογραφία του Έκτακτου Στρατοδικείου Αθηνών για «τα παιδιά του Φλεβάρη». Έγγραφα της «League for Democracy in Greece», της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα και του Foreign Office. Και µαρτυρίες προφορικής ιστορίας από ανθρώπους που δεν ρωτήθηκαν ποτέ για τη ζωή τους.
Κόντρα στην επιχείρηση αναθεώρησης της σύγχρονης ιστορίας και στο φόντο όσων διαδραµατίζονται στην Παλαιστίνη, η συγγραφέας τεκµηριώνει ιστορικά τη διαχρονική σηµασία της απελευθερωτικής αντίστασης των νέων ανθρώπων στην πάλη για την αλλαγή του κόσµου. Μια αλλαγή που, σε συνθήκες κλιµατικής κατάρρευσης, τεχνολογικής επανάστασης, συστηµικής βαρβαρότητας και γενοκτονίας στη Γάζα, φαντάζει όσο ποτέ µακριά. Ταυτόχρονα, ποτέ άλλοτε δεν τη χρειαζόταν ο κόσµος όσο σήµερα.
bio
Nadia Valavani is a Greek politician, writer, and former member of the Hellenic Parliament associated with the Greek left. Born in Athens, she became politically active during the struggle against the military dictatorship (1967–1974) and participated in the anti-junta student movement. During the dictatorship she was arrested, imprisoned, and tortured because of her political activity, experiences that later informed her public interventions and writings.
Valavani served as a Member of Parliament with SYRIZA and, following the party’s electoral victory in 2015, became Alternate Minister of Finance in the first government of Alexis Tsipras. She resigned later that year during the crisis surrounding the negotiations with the European Union and the acceptance of the third memorandum.
Alongside her political activity, she has maintained a strong presence in intellectual and publishing circles through essays, interviews, and books dealing with memory, dictatorship, democracy, and the contemporary Greek Left.
seminar video
seminar video
date
- 22.05.2026
bio
Nadia Valavani is a Greek politician, writer, and former member of the Hellenic Parliament associated with the Greek left. Born in Athens, she became politically active during the struggle against the military dictatorship (1967–1974) and participated in the anti-junta student movement. During the dictatorship she was arrested, imprisoned, and tortured because of her political activity, experiences that later informed her public interventions and writings.
Valavani served as a Member of Parliament with SYRIZA and, following the party’s electoral victory in 2015, became Alternate Minister of Finance in the first government of Alexis Tsipras. She resigned later that year during the crisis surrounding the negotiations with the European Union and the acceptance of the third memorandum.
Alongside her political activity, she has maintained a strong presence in intellectual and publishing circles through essays, interviews, and books dealing with memory, dictatorship, democracy, and the contemporary Greek Left.
seminar video
seminar video
seminar
Nadia Valavani “Discussion with Nadia Valavani on her book “Th. N””
Theta-Ni, however, was above all a Morse code of the walls. Almost all of us would “knock it out” after “I love you,” instead of goodbye. Under conditions of detention it said everything: “T.N. – We shall win!” From the global victory of socialism to our own intimate victory over those who held us captive and tortured us for “confessions” and “denunciations,” for the “renunciation” of communism and of our very humanity, T.N. became our shared acronym—an acoustic signal of recognition among us: they might have controlled our bodies, but our lives were still governed only by us.”
At the centre of this chronicle of the “children of February,” half a century later, stands an interview on the five and a half months of interrogation on Mesogeion Street and a brief pre-trial detention in Korydallos Prison. The interview was given by Nadia Valavani two decades earlier to the physician Angeliki Sotiropoulou, the hidden “Pasionaria” of the “February strike” (1974), the most devastating of the blows suffered by the KKE, KNE, and Anti-EFEE during the dictatorship. It involved hundreds of arrests and five months of interrogation under torture on Mesogeion Street, where the notorious headquarters of Bouboulinas Street had been relocated (1971–1974), alongside a new cohort of “rising stars.”
An initially oral, experiential interview for SFEA ’67–’74 was, twenty years later, revised and supplemented with inserted texts drawn from “difficult” archival sources of historical research: the file of the General Security Police on Nadia Valavani (1974–1981)—among the 2,110 files rescued from the burning of 17 million dossiers in 1989; the case file of the Extraordinary Military Tribunal of Athens concerning “the children of February”; documents from the League for Democracy in Greece, the British Embassy in Athens, and the Foreign Office; and oral history testimonies from people who were never once asked to account for their own lives.
Against the backdrop of ongoing attempts to revise modern history, and in light of developments in Palestine, the author seeks to document historically the enduring significance of liberatory youth resistance in the struggle to transform the world. A transformation which, under conditions of climate collapse, technological revolution, systemic barbarism, and genocide in Gaza, appears more distant than ever—while at the same time never having been more urgently necessary.
«Κάποια απ' αυτά τα µηνύµατα (που αφήναµε η µια για την άλλη στο καλάθι µε τα σκατόχαρτα της τουαλέτας) τα ενσωµάτωσα, Αγγελική, στο ποίηµα «Αδερφούλα, θυµάσαι», που έγραψα και σου αφιέρωσα στα εικοστά µου γενέθλια, µέρες όλοι µας ελεύθεροι. Το Θ.Ν. είχε γίνει τότε η υπογραφή µας...
Το Θήτα Νι ήταν, ωστόσο, πριν απ’ όλα µορς των τοίχων. Το «κτυπούσαµε» σχεδόν όλοι µετά το «σαγαπώ» αντί για αποχαιρετισµό. Σε συνθήκες κράτησης τα έλεγε όλα: «Θ.Ν. – Θα νικήσουµε»! Από την παγκόσµια επικράτηση του σοσιαλισµού µέχρι τη δική µας προσωπική νίκη απέναντι σε όσους µας κρατούσαν δεσµώτες και µας βασάνιζαν για «οµολογίες» και «καρφώµατα», για «αποκήρυξη» του κοµµουνισµού και της ανθρωπιάς µας, το Θ.Ν. ήταν το δικό µας αρκτικόλεξο, το ακουστικό σήµα αναγνώρισης ανάµεσά µας: Αυτοί µπορεί να ελέγχανε το σώµα µας, τη ζωή µας όµως την κουµαντάραµε ακόµα µόνο εµείς!»
Στο επίκεντρο αυτού του Χρονικού για «τα παιδιά του Φλεβάρη» µισόν αιώνα αργότερα βρίσκεται µια συνέντευξη για τους πεντέµισι µήνες ανάκρισης στη «Μεσογείων» και σύντοµης προφυλάκισης στον Κορυδαλλό, που είκοσι χρόνια πριν «πήρε» από τη Νάντια Βαλαβάνη η γιατρός Αγγελική Σωτήρη, η κρυφή Πασσιονάρια του «χτυπήµατος του Φλεβάρη» (1974), του συντριπτικότερου απ’ όσα δέχτηκαν ΚΚΕ, ΚΝΕ και Αντι-ΕΦΕΕ στη δικτατορία. Με εκατοντάδες συλλήψεις και πεντάµηνη ανάκριση µε βασανιστήρια στη «Μεσογείων», όπου µεταφέρθηκε (1971-1974) το γνωστό «επιτελείο» της «Μπουµπουλίνας» µαζί µε νέους αστέρες.
Μια αρχικά βιωµατική συνέντευξη για τον ΣΦΕΑ ’67-’74, είκοσι χρόνια αργότερα «διορθώθηκε» και συµπληρώθηκε µ’ εµβόλιµα κείµενα χρησιµοποιώντας «δύσκολες» πηγές ιστορικής έρευνας: Ο «φάκελος» της Γενικής Ασφάλειας για τη Νάντια Βαλαβάνη (1974-1981) – ανάµεσα στους 2.110 που σώθηκαν από την πυρά 17 εκατοµµυρίων «φακέλων» το 1989. Η Δικογραφία του Έκτακτου Στρατοδικείου Αθηνών για «τα παιδιά του Φλεβάρη». Έγγραφα της «League for Democracy in Greece», της Βρετανικής Πρεσβείας στην Αθήνα και του Foreign Office. Και µαρτυρίες προφορικής ιστορίας από ανθρώπους που δεν ρωτήθηκαν ποτέ για τη ζωή τους.
Κόντρα στην επιχείρηση αναθεώρησης της σύγχρονης ιστορίας και στο φόντο όσων διαδραµατίζονται στην Παλαιστίνη, η συγγραφέας τεκµηριώνει ιστορικά τη διαχρονική σηµασία της απελευθερωτικής αντίστασης των νέων ανθρώπων στην πάλη για την αλλαγή του κόσµου. Μια αλλαγή που, σε συνθήκες κλιµατικής κατάρρευσης, τεχνολογικής επανάστασης, συστηµικής βαρβαρότητας και γενοκτονίας στη Γάζα, φαντάζει όσο ποτέ µακριά. Ταυτόχρονα, ποτέ άλλοτε δεν τη χρειαζόταν ο κόσµος όσο σήµερα.
