The presentation first analyzes the geopolitical developments in the Middle East following the collapse of the “radical” Arab regimes and the gradual weakening of American influence in the region. It explains how multipolarity and the rise of regional powers—such as Iran, Turkey, Israel, and Saudi Arabia—are reshaping the security system. The region is divided into three categories of states: hegemonic, failed, and buffer states. Their relations are shaped by the actions of armed non-state actors, such as Hezbollah and Hamas, who play a decisive role in influencing the balance of power. The war in Gaza and the broader challenge to Western hegemony are part of this transition, as multipolar competition and new forms of regional hegemony make a new interpretive framework essential.

Second, it examines the strategies of the main actors. Israel seeks to neutralize Hamas and Iran’s allies but faces the deadlock of the Gaza occupation and the rise of the far right. Iran, weakened after the collapse of the Syrian regime, is attempting to redefine its policy through Asian alliances and pragmatic diplomacy. Saudi Arabia, following internal restructuring, strengthens its regional position by balancing between the U.S., China, and Iran. Turkey, finally, reemerges as a military power, claiming a hegemonic role through its defense industry and interventions in Syria and Libya. Overall, the Middle East is being transformed into a field of conflict and negotiation among hegemonic powers, with the Palestinian issue remaining a catalyst for regional upheavals.

Third, the presentation will focus on the new situation in Gaza, which risks becoming the most brutal example of a new form of colonialism—an ethnic cleansing presented as a peace process and accompanied by “reconstruction” investment plans.

Η εισήγηση αναλύει, πρώτον, τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μετά την πτώση των «ριζοσπαστικών» αραβικών καθεστώτων και τη σταδιακή αποδυνάμωση της αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή. Εξηγεί πώς η πολυπολικότητα και η άνοδος περιφερειακών δυνάμεων, όπως το Ιράν, η Τουρκία, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία, αναδιαμορφώνουν το σύστημα ασφάλειας. Η περιοχή χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες κρατών: ηγεμονικά, αποτυχημένα και κράτη-αναχώματα. Οι σχέσεις τους καθορίζονται από τη δράση ένοπλων μη κρατικών δρώντων, όπως η Χεζμπολλάχ και η Χαμάς, οι οποίοι επηρεάζουν καθοριστικά τις ισορροπίες ισχύος. Ο πόλεμος στη Γάζα και η αμφισβήτηση της δυτικής ηγεμονίας εντάσσονται σε αυτή τη μετάβαση, καθώς ο πολυπολικός ανταγωνισμός και οι νέες μορφές περιφερειακής ηγεμονίας καθιστούν απαραίτητη μια νέα ερμηνευτική προσέγγιση.

Δεύτερον, εξετάζει στις στρατηγικές των βασικών παικτών. Το Ισραήλ επιδιώκει την εξουδετέρωση της Χαμάς και των συμμάχων του Ιράν, αλλά αντιμετωπίζει το αδιέξοδο της κατοχής της Γάζας και την άνοδο της ακροδεξιάς. Το Ιράν, αποδυναμωμένο μετά την κατάρρευση του συριακού καθεστώτος, επιχειρεί επαναπροσδιορισμό της πολιτικής του μέσω ασιατικών συμμαχιών και ρεαλιστικής διπλωματίας. Η Σαουδική Αραβία, μετά από εσωτερική αναδιάρθρωση, ενισχύει την περιφερειακή της θέση με νέες ισορροπίες μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ιράν. Η Τουρκία, τέλος, επανέρχεται ως στρατιωτική δύναμη και διεκδικεί ηγεμονικό ρόλο μέσω της αμυντικής βιομηχανίας και των παρεμβάσεών της στη Συρία και τη Λιβύη. Συνολικά, η Μέση Ανατολή μετασχηματίζεται σε πεδίο σύγκρουσης και διαπραγμάτευσης μεταξύ ηγεμονικών δυνάμεων, με το Παλαιστινιακό να παραμένει καταλύτης των περιφερειακών ανακατατάξεων.

Τρίτον, η εισήγηση θα εστιάσει στην νέα κατάσταση στην Γάζα, η οποία κινδυνεύει έτσι να καταστεί το πιο ωμό παράδειγμα μιας νέας μορφής αποικιοκρατίας: μιας εθνοκάθαρσης που παρουσιάζεται ως ειρηνευτική διαδικασία και συνοδεύεται από επενδυτικά σχέδια «ανοικοδόμησης».